Τοποθέτηση εκ μέρους της παράταξης «Συνδικαλιστική Παρέμβαση της Αριστεράς & Συνεργαζόμενοι» του συναδέλφου Κ. Αβραμίδη στο συνέδριο

 Τοποθέτηση του εκπροσώπου της «Συνδικαλιστικής Παρέμβασης της Αριστεράς & Συνεργαζόμενοι», στο Συνέδριο της Π.Ο.Σ.Ε. – Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.

 

Συναδέλφισσες –οι,
από μέρους της «Συνδικαλιστικής Παρέμβασης της Αριστεράς & Συνεργαζόμενοι» χαιρετίζουμε το 42^ο συνέδριό μας και ευχόμαστε να έχουμε γόνιμες και παραγωγικές εργασίες.

Το 42ο συνέδριο μας διεξάγεται σε μια εποχή που συμβαίνουν μεγάλες αλλαγές σε βάρος των εργαζομένων γενικά και προαναγγέλλονται μεγάλες ανατροπές ιδιαίτερα στις εργασιακές σχέσεις σε βάρος των δημοσίων υπαλλήλων με την άρση της μονιμότητας στο δημόσιο σε σύνδεση με μια προσχηματική αξιολόγηση.

Ταυτόχρονα σε είναι εξέλιξη μεγάλες ανατροπές στην παγκόσμια τάξη της οποίας τα θεμέλια αποδεικνύονται σαθρά με τους διεθνείς οργανισμούς να περιθωριοποιούνται και να απαξιώνονται από την απροσχημάτιστη ωμή βία κρατών όπως το σιωνιστικό Ισραήλ που διαπράττουν μπροστά στα μάτια όλου του πλανήτη μια γενοκτονία σε βάρος  του Παλαιστινιακού λαού και επιτίθενται σε πυρηνικές εγκαταστάσεις επιδιώκοντας πυρηνική καταστροφή και νέο Τσερνόμπιλ.

Τα δύο αυτά, τόσο διαφορετικά συμβάντα, των ιμπεριαλιστικών πολέμων σε βάρος των αδύναμων λαών από τη μια και του κοινωνικού πολέμου που βιώνουν οι εργαζόμενοι στη χώρα μας είναι συνυφασμένα και αυτό δείχνει με σαφήνεια αλλά και πρωτόγνωρη ωμότητα η προτροπή του Ρούτε (Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ) πως «οι κοινωνίες θα πρέπει να μειώσουν τις κοινωνικές παροχές και να ξοδέψουν σε πολεμικές δαπάνες για αυτό που έρχεται σε λίγα χρόνια».

Για αυτό ο αγώνας του λαού και των εργαζομένων να διατηρήσει και βελτιώσει το επίπεδο διαβίωσής του δεν μπορεί να ξεχωριστεί από τον αγώνα για την ειρήνη και τον αγώνα κατά του πολέμου που ήδη αποτελεί μια πραγματικότητα στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.

Οι διεκδικήσεις μας για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, για επιδόματα ανεργίας και κοινωνικές παροχές δεν βρίσκονται μόνο απέναντι στην «κερδοφορία» του κεφαλαίου αλλά και απέναντι στην πολεμόχαρη πολιτική του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, του Ισραήλ, του Ρούτε και της κυβέρνησής μας.

Τα ζητήματα της 3ετίας που πέρασε

Την περίοδο αυτή η κυβέρνηση αφού κατάφερε να περάσει τον 4808/21, νόμο Χατζηδάκη, ο οποίος αποτελεί τομή στην αντεργατική νομοθεσία, και αυτό δυστυχώς το πέτυχε με την βοήθεια όσων …θα τον ανέτρεπαν στην πράξη, προχώρησε παραπέρα σε δύο επίσης αντεργατικά νομοθετήματα:

·         Τον νόμο Γεωργιάδη (ν. 5053/23) που επεκτείνει το ωράριο ως τα ακραία όρια της ανθρώπινης αντοχής

·         Τον νόμο για τον κατώτατο μισθό (νόμος 5163/2024) όπου επιστρατεύονται ένα σωρό “επιτροπές” και “φορείς” (κάτω από κρατικό έλεγχο) και στήνονται τραπέζια “κοινωνικού διαλόγου”, με μόνο στόχο οι εργαζόμενοι να αποδεχτούμε σαν “αντικειμενική” μια πολιτική, που μας βυθίζει στη φτώχεια.

Ο αγώνας για την διεκδίκηση του κλεμμένου  13^ου  και 14^ου  μισθού αντί να πάρει μαζικές απεργιακές διαστάσεις παρέμενε με ευθύνη των κυρίαρχων δυνάμεων στην ΑΔΕΔΥ σε ένα υποτονικό επίπεδο πανελλαδικών ενημερωτικών εκδηλώσεων για να καταλήξει σε μια στάση εργασίας την μέρα της εκδίκασης, από την οποία εξαίρεσαν μάλιστα και τους εκπαιδευτικούς! Καθώς ο χρόνος περνά οι εργαζόμενοι που προσλαμβάνονται μετά το 2012 όλο και περισσότερο εμπεδώνουν ως κανονικότητα την έλλειψη των δώρων στο δημόσιο και  αυτό διαμορφώνει βολικό έδαφος για την κυβέρνηση.

Το  ίδιο η κατάργηση της μονιμότητας δεν πατά μόνο στις προλήψεις της κοινής γνώμης που καλλιεργούνται σε βάρος των δημοσίων υπαλλήλων αλλά πάνω στις στρατιές της ελαστικής εργασίας των εργαζόμενων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου που ήδη καλύπτουν τα άπειρα οργανικά κενά στο δημόσιο και για τους οποίους η μονιμότητα δεν υπάρχει εξορισμού. Αυτή η δραστική αλλοίωση της σύνθεσης στο δημόσιο αποτελεί τη βάση εκκίνησης της κυβέρνησης για το αντιδραστικό εγχείρημα – τομή στις εργασιακές σχέσεις.

Η δημιουργία μηχανισμού που συνδέει την αξιολόγηση με την άρση της μονιμότητας αποδεικνύει την σημασία του αγώνα για την απεργία αποχή από την αξιολόγηση και αποκαλύπτει την σοβαρότητα της πολιτικής μάχης που δίνεται γύρω από την δυνητική απόλυση της Χρύσας Χοτζόγλου, την δίωξη του Δημήτρη Χαρτζουλάκη και άλλων που αντιστάθηκαν στην αξιολόγηση.

Οι συνδικαλιστικές διώξεις όπως η απόλυση του Γ.Γ. του Συλλόγου Διοικητικών Υπαλλήλων στο ΕΚΠΑ, Δημήτρη Αντωνίου, η απόλυση του Κώστα Γενηδούνια η καταδίκη του Γ. Χαρίση όπως και διώξεις εκατοντάδων εκπαιδευτικών για την αξιολόγηση στο δημόσιο αποτέλεσαν τομή. Ιδιαίτερη αντισυνδικαλιστική  δράση συνιστά και η δράση του εργοδοτικού σωματείου στο Κτηματολόγιο.

Τομή όμως στην κατασταλτική πολιτική αποτέλεσαν και στον ιδιωτικό τομέα οι χθεσινές μαζικές συλλήψεις όλων των απεργών ναυτεργατών στην Πάτρα, μεθόδευση μοναδική στην μεταπολιτευτική περίοδο. Μεθόδευση όμως που δεν πέρασε μετά από την κινητοποίηση της ΠΕΝΕΝ.

Το έγκλημα των Τεμπών και η σημασία της 28 Φεβρουαρίου

Το ζοφερό τοπίο της κυβερνητικής πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων και της αρπαχτής οδήγησε στο έγκλημα των Τεμπών με τους δεκάδες νεκρούς. Η  κοινωνική και πολιτική αντίδραση όμως στο έγκλημα οδήγησε στην μεγαλειώδη πανελλαδική κινητοποίηση της 28 Φεβρουαρίου.

Η κινητοποίηση αυτή αποτελεί τομή γιατί ξαναβάφτισε το λαϊκό κίνημα σε ιστορικών διαστάσεων γεγονότα και δίνει πια τον τόνο στις πολιτικές εξελίξεις από το χρονικό σημείο αυτό και πέρα. Η γιγάντωση σε τέτοιο σημείο ενός αυθεντικού και σε μεγάλο βαθμό αυτοοργανωμένου κινήματος αποτελεί έμπνευση που θα αξιοποιηθεί οπωσδήποτε. 

Καταστατικές αλλαγές

Η απερχόμενη πλειοψηφία της διοίκησης της ΠΟΣΕΥΠΕΧΩΔΕ συμπεριέλαβε στα πεπραγμένα της και τις καταστατικές αλλαγές που δεν πραγματοποίησε.

Ελπίζουμε στο επόμενο Δ.Σ. με την συμβολή όλων των αντιπροσώπων να προχωρήσουμε στις απαραίτητες Καταστατικές αλλαγές.

Στις αλλαγές αυτές θα επισημάνουμε άλλη μια φορά την αντίθεσή μας στο άρθρο 3 που αφορά στην δημιουργία ως ιδιαίτερου νομικού προσώπου, ενός ταμείου αλληλοβοηθείας. Αποτελεί λάθος μεγάλο η απόσπαση της αλληλοβοήθειας από τον κορμό της Ομοσπονδίας και η δημιουργία μιας καρικατούρας ασφαλιστικού οργανισμού.

Αλλά και στο ίδιο άρθρο η πρόταση για ενίσχυση των πόρων της Ομοσπονδίας με την ίδρυση καταναλωτικού συνεταιρισμού επίσης είναι λάθος. Οι πόροι ενός συνδικάτου πρέπει να προέρχονται από τα μέλη του και όχι από εμπορικού τύπου δραστηριότητες ακόμη και αν αφορούν ένα καταναλωτικό συνεταιρισμό.

Το άρθρο 4 που αφορά στην εγγραφή των σωματείων τα οποία έχουν στη δύναμή τους εργαζόμενους ορισμένου χρόνου έχει ήδη καθυστερήσει να αλλάξει. Ο ΣΕΤΕΕ από το 2022 έχει εντάξει τους εργαζόμενους ορισμένου χρόνου στην δύναμή του με Καταστατικές αλλαγές που πραγματοποίησε. Είναι καιρός να ξεκινήσουν και τα υπόλοιπα σωματεία.

Για την στήριξη των σωματείων της Ομοσπονδίας

Σε ορισμένα σωματεία υπάρχουν προβλήματα που δημιουργούν ερωτήματα για την δυνατότητά τους να συνεχίσουν να υπάρχουν ως συλλογικότητες. Δυστυχώς ούτε οι επισκέψεις που προγραμματίστηκαν έγιναν ούτε και οι τηλεδιασκέψεις που προτάθηκαν από εμάς προχώρησαν. Η επόμενη διοίκηση της ΠΟΣΕΥΠΕΧΩΔΕ θα πρέπει να δώσει το βάρος που αναλογεί σε αυτό το θέμα.

Συλλογική Σύμβαση Εργασίας

Το ζωντάνεμα όμως των σωματείων της Ομοσπονδίας θα βοηθηθεί αν προχωρήσουμε σε αυτό που επίσης προτείναμε εδώ και χρόνια χωρίς δυστυχώς ανταπόκριση:

Την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας που θα καλύπτει τα σωματεία που είναι στη δύναμή μας. Δεν είναι μια απλή διαδικασία γιατί θα χρειαστεί μελέτη των προβλημάτων και των αναγκών των εργαζομένων των σωματείων μας και η διατύπωση των αιτημάτων που θα πρέπει να διεκδικήσουμε με τη μορφή ενός ολοκληρωμένου νομικού κειμένου πάνω στο οποίο θα συμφωνήσουμε.

Ο ΣΕΤΕΕ έχει εκκινήσει την διαδικασία της ΣΣΕ, έχει περάσει από Γενική Συνέλευση τις κατευθύνσεις και έχει επιδώσει το οριστικό κείμενο επίσημα με κλητήρα στο ΤΕΕ. Η άρνηση του ΤΕΕ να προσέλθει στις διαπραγματεύσεις επικαλούμενο νομικά προσχήματα δεν μας αποθαρρύνει καθώς αποτελεί τυπική στάση που έχουμε δει σε ανάλογες περιπτώσεις. Έχουμε ήδη διδαχθεί από την εμπειρία των αγώνων μας ότι κάθε σοβαρή εργασιακή διεκδίκηση και η διεκδίκηση της υπογραφής ΣΣΕ είναι από τις κορυφαίες, δεν μπορεί παρά να αποτελεί καρπό επίμονου και συνεπή αγώνα.

Συναδέλφισσες –οι,

Θα καταψηφίσουμε τον Διοικητικό Απολογισμό γιατί πιστεύουμε ότι πρέπει να τολμήσουμε βάλουμε τον αγώνα και την αντίσταση στη θέση της αδράνειας, τις ανάγκες μας μπροστά και την ενότητα ως εργαλεία. Η απερχόμενη διοίκηση αποτελεί μέρος του προβλήματος που υπάρχει στο συνδικαλιστικό κίνημα και όχι της λύσης του που πρέπει να αναζητήσουμε.

19/6/2025

Αβραμίδης Κώστας