ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΟΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΟΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ
ΣΤΙΣ 24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 10.30 πμ

Συναδέλφισες, -οι,

πέρασαν τρία χρόνια (Φεβρουάριος 2011) από το συνδικαλιστικό πραξικόπημα που κατάργησε σε λιγότερο από ένα χρόνο το εκλεγμένο Δ.Σ. του Συλλόγου μας, για να το αντικαταστήσει με αυτό που βρίσκεται μπροστά σας στην εκλογοαπολογιστική μας συνέλευση.

Πέρασαν τρία χρόνια και ο κύκλος που άνοιξε με την απόλυση των συμβασιούχων τον Φεβρουάριο του 2011, κλείνει με την επιστροφή των 11 συναδέλφων και την ήττα της πολιτικής του κυβερνητικού συνδικαλισμού στο ζήτημα αυτό. Η επιστροφή των  11 συναδέλφων μας στην δουλειά δηλώνει ότι η επιλογή του αγώνα με καταλήψεις και απεργίες που έγινε με κοινές μαζικές συνελεύσεις τακτικού προσωπικού και συμβασιούχων (τέλος 2010 αρχές 2011), με την προσφυγή στην Δικαιοσύνη (δηλαδή την επίκληση των κατακτήσεων του εργατικού κινήματος) έφερε αποτελέσματα. Η απόφαση για την συνάδελφο στον Βόλο, για την οποία το δικαστήριο μάλιστα επέβαλλε να είναι προσωρινά εκτελεστή, απειλώντας με ποινική ρήτρα το ΤΕΕ όσο αρνείται να εκτελέσει την απόφαση, είναι ακόμη μια νίκη.

Η στάση των συνδικαλιστών της πλειοψηφίας στο Δ.Σ., ακόμη και μετά από αυτές τις σημαντικές νίκες, καθυστέρησε την υλοποίησή τους, έθεσε και θέτει σε κίνδυνο κερδισμένες υποθέσεις για τους εργαζόμενους. Την ίδια λαθεμένη στάση άλλωστε κράτησε για την υπόθεση των αναδρομικών με τα 176€, που μας επιδικάστηκαν.

Τι συνέβη αυτό το διάστημα;

Στο χρονικό διάστημα από τις αρχές του 2011 μέχρι σήμερα, η χρεοκοπία του καπιταλισμού και η οικονομική κρίση έχει τσακίσει τις λαϊκές τάξεις και έχει οδηγήσει τους εργαζόμενους σε απόγνωση. Μειώθηκαν δραματικά οι αποδοχές των εργαζόμενων, οι άνεργοι έφτασαν το 1.500.000 και οι ανασφάλιστοι ξεπέρασαν τα 3.000.000. Οι νεκροί από τις αυτοκτονίες, οι πεινασμένοι, οι πυρπολημένοι από ξυλόσομπες είναι οι καρποί που έδωσε η διαχείριση της κρίσης αυτή την περίοδο από τις συγκυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΔΗΜΑΡ  με την στήριξη του φιλοκυβερνητικού συνδικαλισμού. Στο δημόσιο οι αξιολογήσεις και οι μοριοδοτήσεις δημιούργησαν κανιβαλισμό μεταξύ των εργαζόμενων που απολύονται ή τίθενται σε διαθεσιμότητα.

Η εργατική τάξη όμως δεν περίμενε με σταυρωμένα τα χέρια τις  άσφαιρες απεργίες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Εργαζόμενοι στους δήμους, τα ΑΕΙ, εκπαιδευτικοί, συγκοινωνίες, δημοσιογράφοι, νοσοκομειακοί γιατροί, νοσηλευτές, τραπεζοϋπάλληλοι, ναυτεργάτες, εργαζόμενοι στον ΟΕΚ και ΟΕΕ, ΕΟΠΥΥ, αρχαιολόγοι, ψυχική υγεία, δικηγόροι, μηχανικοί, ναυπηγεία, ΕΡΤ, ναυπηγοεπισκευαστική, εργαζόμενοι στην Vodafone, στην Wind, στον επισιτισμό, Αγροτική Τράπεζα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, την Λαρκο, την Χαλυβουργία, την Πεσινέ, την Coca-Cola, τον στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, κλπ βρέθηκαν σε σκληρούς αγώνες όλη αυτή την περίοδο. Αγώνες, όμως, που παρά τον πολύμηνο και ηρωικό χαρακτήρα τους οδηγήθηκαν πολλές φορές σε πικρές ήττες.

Τι είναι αυτό που νικήθηκε;

Αυτό που νικιόταν κάθε φορά δεν ήταν οι εργαζόμενοι αλλά οι αυταπάτες τους, η έλλειψη ενότητας, με δύο λόγια, οι αστικές και ατομιστικές αντιλήψεις στους εργαζόμενους. Αυταπάτες για τις δυνατότητες της κυβέρνησης να «τακτοποιήσει κάποιους» σ ένα σύστημα που καταρρέει, ελπίδες πως και μέσα στην κατάρρευση θα βρεθεί κάποια προσωπική λύση με την διαμεσολάβηση των κυβερνητικών ή εργοδοτικών συνδικαλιστών. Οι ελπίδες αυτές εγκαταλείφθηκαν από τους εργαζόμενους μετά από πικρές εμπειρίες. Όμως κάθε αγώνας που έδειχνε την αποφασιστικότητα να παλέψει ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα που τον αφορούσαν αναδείκνυε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τα πολιτικά ζητήματα και ξανάφερνε τους «νικημένους» εργαζόμενους στο προσκήνιο. Έχει συνειδητοποιηθεί από πολλούς εργαζόμενους στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, πως το βασικό πρόβλημα που τέθηκε στους αγώνες αυτού του διαστήματος, λύνεται μόνο αν τεθεί στην πολιτική  του διάσταση απέναντι στην κυβέρνηση και την τρόικα. Θέτοντας δηλαδή στο στόχαστρο συνολικά τα μνημόνια, την ανατροπή της κυβέρνησης και την διαγραφή του χρέους.

Οι αγώνες στον χώρο του ΤΕΕ

Ο αγώνας για τον προϋπολογισμό του ΤΕΕ, συνδέεται με τον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του οργανισμού, οι αγώνες ενάντια στις εφεδρείες και τις διαθεσιμότητες, ο αγώνας για τα αναδρομικά των 176€, οι αποφάσεις μας σε συνέλευση για αγώνα στην κατεύθυνση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας μαζί με τους άλλους εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, η συναδελφική και ταξική αλληλεγγύη στους απεργούς της Χαλυβουργίας και του Πανεπιστήμιου, οι αγώνες για επιστροφή των συμβασιούχων στο ΤΕΕ, ο αγώνας την πληρωμή των δεδουλευμένων των καθαριστριών του ΤΕΕ,  ο νικηφόρος αγώνας ενάντια στην αστυνομική σκευωρία στον συνάδελφό μας Νίκο Διαμαντή, είναι αγώνες που γίνανε χωρίς την θέληση της πλειοψηφίας του Δ.Σ. που απλά ακολουθούσε όταν δεν μπορούσε να τους ματαιώσει. Η ακύρωση συνελεύσεων και η παραποίηση ακόμη και ηχογραφημένων πρακτικών ήταν στις πρακτικές τους, για να ματαιώσουν τους αγώνες, ή ακόμη και να τους μεταθέσουν σε πιο ανώδυνη ημερομηνία.

Είναι καιρός συνάδελφοι να κάνουμε τον απολογισμό μας για όλα αυτά. Είναι καιρός να δούμε τα λάθη μας και τις συνέπειές που δημιούργησε η στοίχισή μας πίσω από τις επιλογές κυβερνητικών συνδικαλιστών. Η κρίση η φτώχεια και οι απολύσεις που μας απειλούν, δεν είναι θεομηνία. Είναι καρπός της κρίσης του συστήματος που καταργεί υγεία παιδεία και κοινωνικές δαπάνες κρατώντας αλώβητο από το δημόσιο, μόνο ότι αφορά στο κράτος έκτακτης ανάγκης. Ο αγώνας μας για το δικαίωμα στην δουλειά, για το ψωμί των παιδιών μας, είναι αγώνας για το ξεπέρασμα μιας κοινωνίας που στέφεται ενάντια στον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Είναι μέρος του αγώνα για έναν κόσμο που θα καταργήσει την εκμετάλλευση την ανεργία και την εξαθλίωση, που θα καλλιεργεί και δεν θα αντιμάχεται το ανθρώπινο μέσα στον άνθρωπο.